ตอนแรกไม่ได้ตั้งใจว่าจะทำบล๊อคนี้เท่าไหร่นัก
เพราะว่าเวลาที่เริ่มน้อยลง บวกกับการเรียนที่ยากขึ้น
แต่ก็นะ คงหลวมตัวมาเพราะว่ามีสิ่งที่คิดอยู่...
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
ถ้าโลกนี้ไม่มีความรัก...จะเป็นอย่างไร...
อันดับแรกคงต้องย้อนไปตั้งแต่เกิด
ถ้าไม่มีความรักจากพ่อ แม่ก็คงตายไปนานแล้ว...
แต่ก็นั่นแหละ ถ้าไม่มีไง...
ต่อมาคงเป็นช่วงเด็กๆที่กำลังเพ้อฝัน
คงไม่ได้รู้จักกับคำว่า puppy love และ
ที่สำคัญคงไม่มีแม้กระทั่งเพื่อนสนิท
ต่อมาก็ต้องเป็นเรื่องของหัวใจ...
เราแต่ละคนจะมีคู่แท้ หรือเนื้อคู่ได้อย่างไร
โดยที่ไม่คำนึงเรื่องของพรหมลิขิตนะ
ถ้าการที่เรามีสมองเพื่อที่จะเรียนรู้ทุกสิ่ง
ยกเว้นสิ่งเดียวนั่นคือ "ความรัก"
สมองกับหัวใจที่มี อาจเต้นเป็นปกติ
ตามแบบที่มันควรจะเป็นตลอดไป
จนกระทั่งถึงวันที่มันควรหยุด...
เราแต่ละก็ไม่ต่างอะไรกับร่างกายที่
"ไร้ซึ่งวิญญาณ" มีความรู้สึกทุกอย่าง..
ยกเว้นรัก รักไม่เป็นแม้กระทั่งตัวเอง
จึงอาจจะเรียกร่างกายที่ไม่มีรักนี้ได้ว่า...
มีลมหายใจที่ไม่มีหัวใจ...
โลกนี้คงเต็มไปด้วยความเกลียดชัง...
สีของท้องฟ้าแม้จะเป็นสีฟ้า
แต่คงดูดำๆเทาๆพิลึก...
ถึงแม้ว่าความจริงนั้น โลกนี้จะมีรัก
มากมายสักเพียงใด แต่ผมก็ยังเชื่อว่า...
รักของคนหนึ่งคนที่มีให้อีกคน...
โดยที่ไม่ได้รับการตอบสนองใดๆ
คงเป็นเพียงแค่รักที่ไม่มีคำว่าพอ...แค่นั้นแหละ
แต่บางเวลา เรากลับอยากรู้สึกที่จะ...
"เกลียด"เกลียดทุกคนรอบข้าง
มันคงเป็นบางช่วงเวลาของชีวิต
บางทีที่เราต้องการอยู่คนเดียว
เพราะแค่รู้สึกรำคาญทุกคนรอบข้าง
อยากจะเอาป้ายแปะหน้าบ้านว่า
"I HATE EVERYONE" ...
ถ้าทำได้นะ แต่เราจะทำอย่างนั้นได้ไง
ในเมื่อทุกๆที่มีแต่คำว่ารักนี่นา
ยกเว้นที่นี่ที่ๆผมอยู่ มันไม่มี.
เพราะว่าเวลาที่เริ่มน้อยลง บวกกับการเรียนที่ยากขึ้น
แต่ก็นะ คงหลวมตัวมาเพราะว่ามีสิ่งที่คิดอยู่...
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
ถ้าโลกนี้ไม่มีความรัก...จะเป็นอย่างไร...
อันดับแรกคงต้องย้อนไปตั้งแต่เกิด
ถ้าไม่มีความรักจากพ่อ แม่ก็คงตายไปนานแล้ว...
แต่ก็นั่นแหละ ถ้าไม่มีไง...
ต่อมาคงเป็นช่วงเด็กๆที่กำลังเพ้อฝัน
คงไม่ได้รู้จักกับคำว่า puppy love และ
ที่สำคัญคงไม่มีแม้กระทั่งเพื่อนสนิท
ต่อมาก็ต้องเป็นเรื่องของหัวใจ...
เราแต่ละคนจะมีคู่แท้ หรือเนื้อคู่ได้อย่างไร
โดยที่ไม่คำนึงเรื่องของพรหมลิขิตนะ
ถ้าการที่เรามีสมองเพื่อที่จะเรียนรู้ทุกสิ่ง
ยกเว้นสิ่งเดียวนั่นคือ "ความรัก"
สมองกับหัวใจที่มี อาจเต้นเป็นปกติ
ตามแบบที่มันควรจะเป็นตลอดไป
จนกระทั่งถึงวันที่มันควรหยุด...
เราแต่ละก็ไม่ต่างอะไรกับร่างกายที่
"ไร้ซึ่งวิญญาณ" มีความรู้สึกทุกอย่าง..
ยกเว้นรัก รักไม่เป็นแม้กระทั่งตัวเอง
จึงอาจจะเรียกร่างกายที่ไม่มีรักนี้ได้ว่า...
มีลมหายใจที่ไม่มีหัวใจ...
โลกนี้คงเต็มไปด้วยความเกลียดชัง...
สีของท้องฟ้าแม้จะเป็นสีฟ้า
แต่คงดูดำๆเทาๆพิลึก...
ถึงแม้ว่าความจริงนั้น โลกนี้จะมีรัก
มากมายสักเพียงใด แต่ผมก็ยังเชื่อว่า...
รักของคนหนึ่งคนที่มีให้อีกคน...
โดยที่ไม่ได้รับการตอบสนองใดๆ
คงเป็นเพียงแค่รักที่ไม่มีคำว่าพอ...แค่นั้นแหละ
แต่บางเวลา เรากลับอยากรู้สึกที่จะ...
"เกลียด"เกลียดทุกคนรอบข้าง
มันคงเป็นบางช่วงเวลาของชีวิต
บางทีที่เราต้องการอยู่คนเดียว
เพราะแค่รู้สึกรำคาญทุกคนรอบข้าง
อยากจะเอาป้ายแปะหน้าบ้านว่า
"I HATE EVERYONE" ...
ถ้าทำได้นะ แต่เราจะทำอย่างนั้นได้ไง
ในเมื่อทุกๆที่มีแต่คำว่ารักนี่นา
ยกเว้นที่นี่ที่ๆผมอยู่ มันไม่มี.